นี่ฉันไม่ได้อัพบล็อกมานานเท่าไหร่แล้ว   ............ นานพอๆ กับที่ฉันอยู่อย่างคนที่ไร้ความรักหรือเปล่า
นี่มันก็ ตี 2 กว่าแล้วนะ
ฉันกลายเป็นคนนอนดึกตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ มันคงนานเกินกว่าที่จะจำได้
อาจจะนานเท่าๆ กับที่เราพบกัน และดำเนินอยู่เรื่อยมา ตลอดเวลาที่เราจากกัน
บางทีฉันก็จำได้ในเรื่องของเธอ บางทีฉันก็หลงลืมรายละเอียดปลีกย่อยในบางอย่าง
ความเป็นจริง บอกกับฉันเสมอ ว่าเราไม่มีทางที่จะกลับมารู้สึกแบบเดิมกันได้อีก และฉันก็ไม่ได้คาดหวัง
แต่ความสุขอันสั้นนั้นก็อดไม่ได้ที่จะเข้ามากระทบจิตใจอยู่ในบางครั้งที่ฉันอ่อนไหว
บางทีฉันเจอใครบางคนที่หน้าคล้ายเธอ ก็นึกถึงเธอขึ้นมาตรงนั้น
นั่นคงเป็นความหมายที่ว่าเธอจะคงติดอยู๋ในใจของฉัน ไม่ได้หายไปไหน
ถ้าใครทำกับฉันแบบเดียวกับที่เธอทำ ฉันคงยิ่งคิดถึงเธอเท่าเดิม
ฉันจะไม่ร้องขอในสิ่งที่ฉันเสียไปจากเธอกับคนอื่น
ฉันไม่ได้ต้องการให้เรื่องระหว่างฉันกับใครดำเนินไปแบบเดียวกับเรื่องระหว่างฉันกับเธอ
ฉันไม่ต้องการความรักจากใครอีก
และ นั่นหมายรวมถึงเธอด้วย

Comment

Comment:

Tweet

พักหลังฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังกลายเป็นคนอื่น มันเป็นความรู้สึกที่น่ากลัวมาก ฉันไม่ต้องการสิ่งที่ฉันเคยต้องการ ฉันโหยหาสิ่งที่ฉันเคยเป็นแต่ฉันไม่สามารถเอามันกลับมาได้ ฉันรู้สึกเศร้ากับหลายๆอย่าง โดยเฉพาะเวลาที่ฉันนึกถึงตัวฉันเองในอดีต
ทั้งหมดนั้นเป็นเพราะความเปลี่ยนแปลงที่น่าเศร้าไม่กี่ครั้งในชีวิต คนอื่นไม่เข้าใจฉัน และบางครั้งมันก็ยากสำหรับฉันที่จะเข้าใจคนอื่น
ในมุมหนึ่งฉันกำลังใช้ชีวิตปกติ ชีวิตปกติใหม่ที่เกิดขึ้นแทนที่ความปกติเดิมๆ ความปกติใหม่ยังคงนัยยะของ 'ความปกติ' ในขณะที่อีกมุมหนึ่งในตัวฉันยังเรียกร้อง นี่อาจจะเป็นเหตุผลที่ฉันไม่เข้าใจคนอื่น ที่สำคัญกว่านั้น อาจจะเป็นเหตุผลที่ฉันไม่เข้าใจตัวเอง 
ที่ฉันเขียนมาทั้งหมดนี้เพราะฉันรู้สึกว่าฉันได้สัมผัสบาดแผลที่คล้ายกัน รู้สึกว่าคุณกำลังรู้สึกเศร้า เศร้าแบบซึมลึกลงไปมากๆ  แต่บางทีมันก็อาจจะไม่ใช่ก็ได้ ฉันไม่อยากตัดสินคุณเลย และฉันก็ไม่อยากให้คุณรู้สึกอย่างที่ฉันรู้สึกเลยซักนิด 

#1 By Annu on 2012-09-01 22:12