RAPTOR 2012

posted on 22 Apr 2012 20:26 by dnzine108 directory Diary
...
 
เมื่อวันที่ 21 เมษายน 2555 ซึ่งก็คือเมื่อวาน ได้ไปดู แร็พเตอร์ 2012 อังกอร์ คอนเสิร์ต มา ขอบอกลยว่า เกินคำบรรยายจริงๆ
 
เกือบ 20 ปีแล้วที่ข้าพเจ้าเริ่มฟังเพลงอย่างจริงจัง และอัลบั้มเพลงที่ข้าพเจ้าซื้อเองเป็นอันแรกก็เป็นของ อาร์เอส และนั่นก็คือจุดเริ่มต้น ของความคลั่งไคล้ที่ไร้ขอบเขต อาร์เอสเหมือนครอบครัว เป็นทั้งเพื่อนสนิท เป็นคนพิเศษ เป็นความทรงจำที่สนุกสนาน คือความสุขเพียงไม่กี่อย่างที่ทำให้ชีวิตเดินไปข้างหน้าด้วยรอยยิ้ม
 
แร็พเตอร์ไม่ใช่ศิลปินที่ข้าพเจ้าชื่นชอบในตอนนั้น จำได้ว่า พอคลื่นวิทยุเปิดเพลงของเขา ข้าพเจ้าหมุนคลื่นหนีก็มี หรือไม่ก็ฟังให้มันผ่านๆไป แต่เพลงของพวกเขา มันฝังอยู่ในตัวของข้าพเจ้าอย่างเป็นธรรมชาติ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยสักนิดจนกระทั่ง 13 ปีที่ผ่านมา เพลงซาโยนาระ กู๊ดบาย ดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย ข้าพเจ้ารู้สึกใจหาย โดยที่ไม่ได้ชอบแร็พเตอร์เลยสักนิด :)
 
เพลงแรกของคอนเสิร์ตคือเกรงใจ แค่เพลงขึ้นท่อนแรกก็ไม่มีใครนั่งแล้วทุกคนมันมาก จนไม่รู้ว่าเต้นมาแล้วกี่เพลง ข้าพเจ้าจำไม่ได้หรอกนะว่าลำดับเพลงคืออะไรบ้าง รู้แค่ว่าสนุกลืมเวลาเพลงเร็วก็เต้นซะ เพลงช้าก็ซึ้งมาก
 
แขกรับเชิญคนแรกถ้าจำไม่ผิดคือ อนัน อันวา เขาโตขึ้นมาก และเก่งขึ้นมาก ไม่มีเค้าเดิมของเด็กผอมๆ อยู่เลย อาจจะด้วยกิจกรรมของเขาทำให้เขาดูแข็งแรงขึ้น และโชว์ของเขากับจอนนี่ก็เท่มากทีเดียว แต่พอเขาร้อง ดิ๊งด่อง เท่านั้น ภาพเด็กไฮเปอร์ตัวน้อยที่ประทับอยู่ในใจก็กลับมา
 
ในเพลง อย่าพูดเลย ภาพข้างหลังทำได้เจ๋งมาก ดูแล้วอินไปกับเพลงทีเดียวจอนนี่กับหลุยส์ พูดออกมาเป็นอะไรสักอย่าง เป็นภาพสโลว์ ไปเรื่อยๆตามคนร้อง จนกระทั่งภาพฉายเป็นสาวหน้าใสคนหนึ่งข้าพเจ้าถึงกับตะลังพรึงเพริดไปกับความงามของเธอ ถ้าใครเป็นแฟนคลับคงรู้ว่าเพลงนี้คอรัสก็คือ ปุ๊กกี้ ชาลาลาลาล่า คนนั้น ที่ยืนอยู่ ณ ขณะนั้น นั่นเอง ปุ๊กกี้สวยจริงๆ  และเธอคือแขกพิเศษคนที่สอง ที่ทำให้เราได้กลับมาตีมือ แปะ แปะ แปะ กันอีกครั้ง
 
หลุยส์กลับมาเป็นคนแรกพร้อมกับเพลง จำฉันได้ไหม ที่ข้าพเจ้ายอมรับว่าเพิ่งฟังตอนที่จอนนี่โพสว่ากำลังช่วยหลุยส์ร้องอยู่ตอนที่ซ้อม และก็ชอบมากจนฟังวนไปมาเป็นสิบรอบคิดว่าเขาต้องร้องแน่ๆในวันนี้ และก็จริงส่วนจอนนี่ไม่น้อยหน้าเขามากับเพลง ที่ไม่มีใครไม่รู้จักเพลงที่ดังกว่าภาพยนตร์เสียอีก ด้วยองค์ประกอบที่โรแมนติกทุกสิ่งอย่างทำให้ อยากให้รู้ว่ารักเธอ โด่งดัง อย่างไม่น่าให้อภัย เสียงแซ็กโซโฟนที่บาดตับไตประกอบกับ เมื่อร้องเพลงนี้จบ จอนนี่พูดอะไรบางอย่างที่อยู่ในใจของเขากับพวกเรา ทำให้ช่วงนี้ โรแมนติกสุดๆ จนอยากจะเอาจอนนี่กลับบ้านไปด้วย
 
สองคนยืนพร้อมกันบนเวทีอีกครั้ง เพื่อร้องเพลงแรงบันดาลใจ ระหว่างนั้น เจ้าของแรงบันดาลใจกำลังขึ้นสลิงค์ไปทักทายผู้ชมชั้นบน เมื่อเพลงจบทุกอย่างเงียบลงชั่วขณะ
 
ไฟเวทีมืดปรากฏเป็นเงาของผู้ชายคนหนึ่ง เมื่อสายตาเริ่มตั้งสติได้ เงานั้นปรากฏชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เช่นเดียวกับความประหลาดใจ ตกใจ ประทับใจ ที่มากขึ้นเช่นกัน หลายคนคงไม่คาดคิดว่า ชายคนนั้นจะเป็น เจมส์ และเมื่ออาการอึ้งหมดไปพร้อมกับเพลง ข้าวมันไก่ พวกเราก็พร้อมแล้วที่จะมันส์ไปกับเขาอีกครั้ง "ผมไม่เคยลืม ว่าผมมาจากที่ไหน" คือประโยคก่อนที่จะเข้าสู่เพลงที่พวกเราคุ้นเคย เพลงที่ร้องทีไรก็ต้องร้องไห้เสมอ ไม่อาจเปลี่ยนใจ...
 
หลังโชว์ของแขกคนสุดท้ายจบลง ทั้ง แร๊พเตอร์ อนัน ปุ๊กกี้ กลับขึ้นมาบนเวทีอีกครั้ง ทั้งหมด 5 คนยืนอยู่บนเวที และร้องเพลง ปลอบเพื่อน ด้วยกัน
 
ช่วงสุดท้ายของคอนเสิร์ตทุกคนเต้นลืมโลก จนไม่รู้เลยว่า เกรงใจจะเป็นสุดท้ายแล้ว และคอนเสิร์ตกำลังจะจบลง 2 คนกล่าวขอบคุณ และเดินกลับเข้าไปพัก แต่ไม่มีใครอยากกลับบ้าน เพราะมั่นใจว่า เพลงท้ายที่สุดยังไม่ถูกบรรเลง
 
เสียงเครื่องดนตรีพร้อมเพรียงกันประกอบขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเสียงคอรัส ที่ไพเราะจับใจ เพลงเมื่อ 13 ปีที่แล้วดังขึ้น ข้าพเจ้าดีใจและเสียใจในขณะเดียวกัน เพลงนี้ไม่ใช่หรือทำให้เราจากกันไปตั้ง 13 ปี


ซาโยนาระ กู๊ดบาย......
 
 
 
 

edit @ 22 Apr 2012 21:45:14 by dnzine108

Comment

Comment:

Tweet

ลงท้ายด้วยซาโยนาระ แล้วทำไมไม่เอาซาโยนาระลงฟร่ะ

(อ่านๆที่เอ็งเขียน ชักอยากดูคอนบ้างจัง - -)

#6 By SiC on 2012-04-27 01:01

เหมือนกลับไปเป็นวัยรุ่นอีกครั้ง

#5 By Yut (203.155.149.3) on 2012-04-26 12:10

ก็เข้าใจความรู้สึกนะ

#4 By nekosan on 2012-04-24 23:10

เพลงเกรงใจสิ มันส์สุดละconfused smile

#3 By calm space on 2012-04-23 23:38

ข้าพเจ้ากะชอบวงนี้

โดยเฉพาะหลุย สาดดดด

#2 By ปิยะ99 on 2012-04-23 14:53

ซาโยนาระ
กู๊ดบาย
แล้วพบกันใหม่

#1 By NTX on 2012-04-22 23:40